Czy znacie przysłowie „mądry Polak po szkodzie”? W pracy lekarza pediatry zdarzają się sytuacje, które idealnie ono opisuje. Niestety czasem zdarza się, że szkoda jest wynikiem decyzji rodziców a konsekwencje dotyczą małych pacjentów. Czasami to los płata nam figla gdy okazuje się, że noworodek lub niemowlę, które jest jeszcze zbyt małe na szczepienie, miało kontakt z chorobą zakaźną. A jednak takie sytuacje mają miejsce. I co wtedy? Jak reagować? Czy można zapobiec rozwojowi choroby u malucha lub złagodzić jej przebieg? Dziś opowiem wam właśnie o tym co robić gdy nieszczepione dziecko miało kontakt z chorobą zakaźną.
Wszechobecna nagonka ruchów antyszczepionkowych doprowadziła do tego, że wielu młodych rodziców panicznie boi się stosowania szczepień u swoich dzieci. Teoretycznie (wg. głosicieli teorii antyszczepionkowych) choroby zakaźne, przeciwko którym wykonywane są szczepienia ochronne już nie istnieją (opcjonalnie- istnieją, ale nie u nas). Dla niektórych rodziców jest to argument aby odroczyć szczepienia u dziecka nawet o kilka (!) lat lub zrezygnować z nich zupełnie. Niepożądany odczyn poszczepienny, rtęć w szczepionkach, autyzm- to hasła, które napawają młodych rodziców strachem o zdrowie własnego dziecka. Jestem w stanie zrozumieć ten strach. Też jestem mamą.
Jest jednak taki strach, który wielokrotnie przewyższa ten o powikłania poszczepienne… To strach, który towarzyszy rodzicom gdy ich nieszczepione dziecko miało kontakt z chorobą zakaźną.
Niezależnie od tego czy wasze dziecko nie zostało zaszczepione na wasze życzenie, czy ze względu na wiek jeszcze nie zdążyło otrzymać szczepień ochronnych, MUSICIE WIEDZIEĆ ,że po kontakcie z chorobą zakaźną możliwa jest tzw. profilaktyka poekspozycyjna!
Nie będę was oszukiwała- jej skuteczność jest niższa niż szczepienia pierwotnego, ALE nie oznacza to, że nie warto jej stosować.

Co daje profilaktyka poekspozycyjna po kontakcie z chorobą zakaźną?
Zmniejsza ryzyko zachorowania na daną chorobę.
ALE! Nie daje 100% gwarancji, że choroba z którą pacjent miał kontakt nie wystąpi.
W przypadku zachorowania, po zastosowaniu profilaktyki poekspozycyjnej, przebieg danej choroby zakaźnej jest łagodniejszy.

1.Ospa wietrzna
2.Odra
3.Tężec
4.Krztusiec
5.Gruźlica
6.Meningokoki
7.WZW typu A
8.Wścieklizna
9. WZW typu B
10. Grypa


1.Ospa wietrzna

Jak można się zarazić?
Ospa wietrzna jest chorobą wirusową, której zakaźność jest bardzo duża (dla osób przebywających w jednym domu nawet >90%). Przenosi się drogą kropelkową, czyli głównie przez układ oddechowy. Najwięcej wirusów znajduje się w płynie zawartym w pęcherzykach, które pojawiają się na skórze i błonach śluzowych osoby chorej. Jednak chory zaczyna zarażać już 48h przed pojawieniem się wysypki ospowej i jest zakaźny aż do momentu, gdy na skórze przestają pojawiać się nowe pęcherzyki, a wszystkie te, które pojawiły się wcześniej- pokryły się stupami. Największa zaraźliwość ospy występuje pierwszego dnia pojawienia się pęcherzyków.

Jakich powikłań się obawiamy?
Nadkażenia pęcherzyków na skórze chorego (może ono doprowadzić do ropnia, martwiczego zapalenia powięzi a nawet sepsy).
Zapalenia płuc (może wystąpić nawet w okresie zdrowienia).
Powikłań neurologicznych (zapalenia móżdżku, zapalenia mózgu, zapalenia opon mózgowo rdzeniowych, zapalenia siatkówki , które może wystąpić do kilku tygodni po zachorowaniu).
Zapalenia mięśnia sercowego, stawów, nerek, wątroby, dróg moczowych.

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na ospę wietrzną?
Jeśli twoje dziecko jest zdrowe (bez niedoborów odporności).
W ramach profilaktyki poekspozycyjnej możliwe jest zastosowane szczepienia przeciwko ospie wietrznej, które należy wdrożyć najlepiej do 3 dni (72h) od ekspozycji (maksymalnie do 5 dni).

Szczepienie zastosowane po kontakcie z chorym na ospę wietrzną do
72 h – 90% skuteczności
108h -70% skuteczności w zapobieganiu zachorowaniu
W 100% zapobiega zachorowaniu o ciężkim przebiegu.

Jeśli szczepienie zostało wykonane później niż po 108h po kontakcie z chorym najprawdopodobniej nie zapobiegnie zachorowaniu na ospę ALE ma szanse złagodzić przebieg choroby a jeśli tym razem nie dojdzie do zakażenia zapewni ono ochronę w razie kolejnego kontaktu z chorym na ospę.

Co dalej?
U dzieci które wcześniej nie były szczepione przeciwko ospie wietrznej po upływie co najmniej 4 tygodni należy podać drugą dawkę szczepionki.
Dzieci, które wcześniej (tj. przed kontaktem z ospą wietrzną) otrzymały 1 dawkę szczepionki przeciwko ospie, powinny otrzymać drugą dawkę od 3 do 5 dni po kontakcie.

ALE UWAGA! Pamiętajcie, że minimalny odstęp między dawkami szczepionki przeciwko ospie wietrznej nie może być krótszy niż 4 tygodnie. Dlatego jeśli 1 dawka szczepionki została podana w odstępie krótszym niż 3-4 tygodnie przed kontaktem z chorym na ospę wietrzną, koniecznie należy zaczekać z uzupełnieniem kolejnej dawki.

Jeśli twoje dziecko ma niedobór odporności
W sytuacji gdy okazuje się że nieszczepione dziecko, które miało kontakt z chorym na ospę wietrzną ma jednocześnie niedobór odporności, zaleca się zastosowanie preparatów immunoglobulin (VZIG) nie później niż po 96 godzinach od kontaktu z chorym. Po jego podaniu odporność utrzymuje się około 3 tygodni. Jeśli po upływie tego okresu dziecko po raz kolejny będzie miało kontakt z osobą chorą na ospę wietrzną konieczne będzie podanie kolejnej dawki immunoglobulin.
Pamiętaj jednak, że nawet podanie takiego preparatu nie chroni w 100% przed zachorowaniem.

2.Odra

Jak można się zarazić?
Odra jest chorobą wirusową, która przenosi się między ludźmi drogą kropelkową. Chory na odrę zaczyna zarażać już 4 dni przed pojawieniem się wysypki a zakaźność utrzymuje się aż do 4 dnia po jej wystąpieniu.

Jakich powikłań się obawiamy?
Powikłaniami odry, których obawiamy się najbardziej są powikłania neurologiczne takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i zapalenie mózgu.
Powikłaniem o którym rzadko się mówi, a obawiamy się go szczególnie, jest podostre stwardniające zapalenie mózgu. Dlaczego jest to tak groźne powikłanie? Ponieważ jest to choroba nieuleczalna, która może wystąpić nawet po kilkunastu latach od zachorowania na odrę. Na jego wystąpienie najbardziej narażone są dzieci <2rż., które przechorowały odrę.

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na odrę?
Jeśli twoje dziecko jest zdrowe (bez niedoborów odporności).
Podstawową metodą zapobiegania zachorowaniom na odrę jest stosowanie szczepień ochronnych- w tym przypadku dostępna jest szczepionka przeciwko odrze, śwince oraz różyczce. Można ją zastosować u dzieci , które ukończyły 12. miesiąc życia.
Musicie wiedzieć że ryzyko odry u nieszczepionego dziecka jest aż 66 razy większe niż u dziecka, które zostało prawidłowo zaszczepione!
U dzieci nieszczepionych, które miały kontakt z chorym na odrę oraz ukończyły 12. miesiąc życia należy rozpocząć szczepienie w ciągu 72 h po kontakcie! Chociaż zgodnie z polskim kalendarzem szczepień drugą dawkę szczepionki przeciwko odrze, śwince i różyczce podaje się standardowo w 10. roku życia, stosując ją w ramach profilaktyki poekspozycyjnej można podać ją wcześniej (jednak nie wcześniej niż po upływie 4 tygodni od pierwszej dawki).

Co z dziećmi <12 m.ż.?
U dzieci, które nie ukończyły jeszcze 12 m.ż. odpowiedź na szczepienie przeciwko odrze, śwince i różyczce jest upośledzona z powodu krążących w ich krwi przeciwciał, które otrzymały od mamy jeszcze przed urodzeniem. W przypadku kontaktu tak małego dziecka z chorym na odrę , konieczne jest podanie preparatu immunoglobulin.

UWAGA! W wyjątkowych sytuacjach producent dopuszcza stosowanie szczepionki p. odrze, śwince i różyczce już od ukończenia przez maluszka 9. miesiąca życia, jednak z zastrzeżeniem, że konieczne jest podanie 2 dawki pomiędzy 12 a 15 miesiącem życia dziecka.

Źrodło

Jeśli twoje dziecko ma niedobór odporności
U dzieci z potwierdzonymi niedoborami odporności po kontakcie z chorym na odrę jak najszybciej powinien zostać podany preparat immunoglobuliny domięśniowo, dożylnie lub podskórnie (maksymalnie do 6 dni po kontakcie).

Jeżeli po kontakcie z chorym na odrę i zastosowaniu profilaktyki poekspozycyjnej dziecko mimo wszystko zachoruje-nie martw się! Nie zwiększa to ryzyka wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego natomiast znacząco zwiększa szanse na łagodniejszy przebieg choroby.

Co dalej?
Jeśli twoje dziecko po kontakcie z chorym na odrę otrzymało immunoglobulinę
powinno zostać zaszczepione przeciwko odrze, śwince i różyczce

  • po 6 miesiącach od podania immunoglobuliny domięśniowo
  • po 8 miesięcy po podaniu immunoglobuliny dożylnie.

3.Tężec

Jak można się zarazić tężcem?
Tężec jest chorobą zakaźną, którą w przeciwieństwie do ospy i odry nie można zarazić się od osoby chorej. Jest to choroba bakteryjna a zarodniki tężca są powszechne w środowisku naturalnym. Do zakażenia tężcem dochodzi poprzez rany- jednak nie mam tu na myśli drobnych otarć czy zadrapań ale głębokie, zanieczyszczone ziemią rany oraz skaleczenia zanieczyszczonym ciałem obcym.
Laseczki tężca wytwarzają w miejscu zakażenia toksyny: tetanospazminę, tetanolizynę i fibrynolizynę. Osoba nieszczepiona jest wrażliwa na ich toksyczne działanie.

Jak przebiega tężec?
Najbardziej istotna informacja dla młodych rodziców (zwłaszcza tych, którzy rozważają rezygnację ze szczepień u swojego dziecka) jest taka, że tężec jest chorobą śmiertelną (śmiertelność sięga 40%)! Po wniknięciu do rany laseczki tężca rozpoczynają produkcję toksyn, które wywołują objawy. Najczęściej dochodzi do tego w okresie od 1 do 2 tygodni (2-40dni) od momentu zakażenia rany. Im szybciej wystąpią objawy tym ciężej przebiega choroba.

Tężec może występować pod różnymi postaciami:

  • jako tężec uogólniony-z uogólnionym wzmożonym napięciem mięśni, szczękościskiem, skurczami mięśniowymi i prężeniami ciała, podczas których chory jest świadomy
  • jako tężec miejscowy- występujący rzadko, który przebiega ze wzmożeniem napięcia mięśni wyłącznie w okolicy rany
  • jako tężec czaszkowy- który rozwija się jako następstwo zapalenia ucha środkowego.
  • jako tężec noworodków, w którym występują skurcze mięśni twarzy, szczękościsk a ciało noworodka wygina się łukowato. Napady tężcowe mogą być wyzwalane przez światło, dźwięki a nawet dotyk.

 

W jakich sytuacjach istnieje ryzyko zakażenia tężcem ?

  • Gdy rana kłuta jest głęboka
  • Gdy w ranie jest obecne ciało obce (zabrudzone ziemią, zardzewiałe
  • Gdy rana penetruje do mięśni
  • Gdy rana jest miażdżona, z martwicą
  • Gdy w ranie pojawił się stan zapalny
  • Gdy doszło do oparzenia, odmrożenia
  • Gdy rana jest zanieczyszczona ziemią, a zwłaszcza ziemią zawierająca odchody zwierzęce lub obornikiem.

Uwaga! Tężcem można zarazić się nawet przez niewielkie ukłucie igłą lub wbicie drzazgi.

Pamiętaj! Każdą, nawet najdrobniejszą ranę, należy dokładnie zdezynfekować i dokładnie obserwować!

Co robić gdy u nieszczepionego dziecko doszło do zranienia grożącego zakażeniem tężcem?
Przede wszystkim, jeśli wiesz, że dziecko było szczepione, sprawdź w książeczce zdrowia dziecka kiedy odbyło się szczepienie p. tężcowi. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości koniecznie skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką aby ustalić, czy wasze dziecko otrzymało tę szczepionkę oraz kiedy odbyło się ostatnie szczepienie.

Pierwszym etapem zapobiegania zarażeniu tężcem jest chirurgiczne zaopatrzenie rany.
Pamiętaj! Rana musi zostać zaopatrzona do 24 godzin od zdarzenia!
Jeśli dziecko nie było dotąd szczepione przeciwko tężcowi, powinno się niezwłocznie rozpocząć to szczepienie.
Jeśli nie posiadamy dokumentacji potwierdzającej, że dziecko otrzymało w przeszłości szczepienie przeciwko tężcowi, w sytuacji ryzykownego zranienia powinno się rozpocząć podstawowy 3-dawkowy schemat szczepienia. Podanie jednej dawki szczepionki przeciwko tężcowi nie zabezpiecza przed zakażeniem tężcem!
Natomiast jeśli dziecko przebyło to szczepienie w ostatnich 5 latach, podaje się jednorazową dawkę szczepionki.
Dzieci, które otrzymały szczepienie przeciwko tężcowi w ostatnich 5 latach nie wymagają podawania dodatkowych dawek.

Gdy…
Doszło do zakażenia rany
W ranie tkwi ciało obce
Rana została zaopatrzona chirurgicznie po 24h
…jednocześnie z pierwszą dawką szczepionki podaje się ludzką immunoglobulinę przeciwtężcową

Źródło

4.Krztusiec

Jak można się zarazić?
Krztusiec jest chorobą bakteryjną, bardzo zaraźliwą. Między ludźmi przenosi się drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt. Głównym objawem krztuśca są nawracające napady kaszlu, utrudniające oddychanie. Chory zaraża nawet do 21 dni po wystąpieniu pierwszych napadów kaszlu.

Jakich powikłań się obawiamy?
Najczęstszymi powikłaniami krztuśca są powikłania ze strony dróg oddechowych (zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie ucha środkowego, bezdechy), oraz ośrodkowego układu nerwowego (drgawki, bezdechy, zapalenie mózgu, krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego) a nawet zgony (występują częściej u niemowląt).

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na krztusiec?
Po kontakcie z chorym na krztusiec zaleca się profilaktyczne podanie leków: azytromycyny, klarytromycyny lub erytromycyny. Jest to tzw. chemioprofilaktyka poekspozycyjna i jest ona niezbędna dla wszystkich osób z bliskiego kontaktu z chorym niezależnie od wieku i historii szczepień. Dziecko należy bacznie obserwować pod kątem rozwoju krztuśca przez 21 dni po kontakcie z osobą chorą.

Źródło

5.Gruźlica

Jak można się zarazić?
Do zakażenie gruźlicą najczęściej dochodzi poprzez kontakt z wydzieliną osoby chorej np. gdy kicha, kaszle a nawet gdy mówi (po wyschnięciu kropelki plwociny mogą być obecne w powietrzu nawet kilka godzin). U dziecka do zakażenia gruźlicą może dojść w dowolnym okresie po urodzeniu. Czasem choroba ujawnia się dopiero po kilku a nawet kilkunastu latach (jest to tak zwana gruźlica latentna).

Jakich powikłań się obawiamy?
Musicie wiedzieć, że im młodsze dziecko, tym cięższy przebieg i powikłania gruźlicy (o szczepieniu przeciwko gruźlicy przeczytacie we wpisie:OP czy już NOP? Odczyn po szczepieniu przeciwko gruźlicy.) Pierwsze objawy mogą być bardzo niespecyficzne i przypominać przeziębienie. Gruźlica jest chorobą wyniszczającą. W jej przebiegu może dojść do zajęcia wielu narządów: płuc, nerek, węzłów chłonnych, kości, skóry a nawet przewodu pokarmowego. Grupę największego ryzyka zachorowania na najcięższe postaci gruźlicy tzn. gruźlicę uogólnioną oraz gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych stanowią noworodki i niemowlęta.

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na gruźlicę?
U każdego dziecka, po kontakcie z osobą chorą na gruźlicę konieczna jest diagnostyka w kierunku zakażenia prątkiem gruźlicy, począwszy od bardzo dokładnego wywiadu, poprzez badania bakteriologiczne (plwociny lub popłuczyn z żołądka u młodszych dzieci), próbę tuberkulinową oraz test IGRA. Czasem rozważa się też wykonywanie badań radiologicznych.

W przypadku gruźlicy postępowanie poekspozycyjne po kontakcie z osobą prątkującą opiera się na chemioprofilaktyce. Lekiem, który podaje się w tej sytuacji jest izoniazyd. Gdy osobą chorą na gruźlicę jest matka noworodka, która prątkuje w okresie okołoporodowym, po wykluczeniu gruźlicy wrodzonej, u maluszka należy rozpocząć 6-miesięczną chemioprofilaktykę oraz podać szczepionkę przeciwko gruźlicy (BCG).

Źródło

6.Meningokoki

Jak można się zarazić?
Meningokoki są to bakterie, których nosicielstwo jest powszechne (nawet 25% populacji!). Najczęściej nosicielstwo nie wiąże się z występowaniem objawów i związku z tym nie wymaga żadnego leczenia. Ale UWAGA! Te same meningokoki, które u osoby zdrowej nie wywołują żadnych objawów, w przypadku dziecka z niedojrzałym jeszcze układem odpornościowym mogą wywołać bardzo poważne choroby. Mam tu na myśli inwazyjną chorobę meningokokową. Meningokoki przenoszą się drogą kropelkową zarówno od osób chorych jak i bezobjawowych nosicieli!

Jakich powikłań się obawiamy?
Najcięższą postacią zakażenia meningokokami jest inwazyjna choroba meningokokowa. Może ona przebiegać jako sepsa bez zajęcia ośrodkowego układu nerwowego, sepsa z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych oraz ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Bakterie, które wnikają do krwi i ośrodkowego układu nerwowego sieją w organizmie chorego ogromne spustoszenie i w krótkim czasie mogą doprowadzić do śmierci! Musicie wiedzieć, że nawet jeśli pacjent przeżyje, mogą u niego wystąpić powikłania takie jak np. martwica ( z amputacją kończyn włącznie), głębokie blizny lub powikłania neurologiczne takie jak wodogłowie, padaczka, głuchota, porażenia ruchowe bądź upośledzenie rozwoju umysłowego.

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na inwazyjną chorobę meningokokową?
W przypadku kontaktu z chorym za inwazyjną chorobę meningokokową konieczne jest włączenie profilaktycznej antybiotykoterapii poekspozycyjnej, najlepiej w ciągu pierwszych 24 godzin (nie później niż przed upływem 2 tygodni.)

Kto powinien ją przyjąć?

  • każdy kto miał bliski kontakt (ponad 8 godzin ) z chorym w ciągu ostatnich 7–14 dni przed zachorowaniem (domownicy, dzieci przebywające w jednym żłobku, szkole, przedszkolu)
  • każdy kto miał bezpośredni kontakt z wydzieliną z górnych dróg oddechowych chorego przed podaniem mu antybiotyku
    Dotyczy to również osób zaszczepionych przeciwko meningokokom !!!
Aby otrzymać profilaktykę po kontakcie z chorym za inwazyjną chorobę meningokokową nie ma potrzeby wykonywania posiewów z nosogardła!

Źródło


7.WZW typu A

Jak można się zarazić?
Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A) jest chorobą wywoływaną przez wirusa HAV . Jest to jedna z chorób brudnych rąk (więcej na ten temat przeczytasz we wpisie: Bolączki małych brudasków. Choroby brudnych rąk-czym może się zrazić dziecko gdy nie dba o higienę.), która przenosi się drogą pokarmową. Ponadto zarazić można się również poprzez bliski kontakt z chorym a nawet ze śladową ilością jego stolca ( np. w przedszkolnej czy szkolnej toalecie), przez skażone igły u narkomanów, oraz kontakty seksualne (głównie homoseksualne).

Jakich powikłań się obawiamy?
Najgroźniejszym powikłaniem zakażenia HAV jest nadostre lub piorunujące zapalenie wątroby. Zdarza się, że w przebiegu HAV dochodzi do uszkodzenia nerek oraz autoimmunologicznego zapalenia wątroby.

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na WZW typu A?
Postępowanie poekspozycyjne wdrażamy u każdego, kto miał bliski kontakt z chorym na WZW typu A w ciągu minionych 2 tygodni. W ramach profilaktyki poekspozycyjnej jak najszybciej powinno zostać podane szczepienie przeciwko HAV (najpóźniej do 14 dni od pierwszych objawów u osoby chorej). Można je zastosować już u dzieci, które ukończyły 1 rok życia.

Źródło


8.Wścieklizna

Jak można się zarazić?
Wścieklizna jest gwałtownie przebiegającą odzwierzęcą chorobą wirusową. Do zakażenia najczęściej dochodzi poprzez ugryzienie człowieka przez zakażone zwierzę (psa, kota, nietoperza, lisa). Do zakażenia może dojść również poprzez ślinę chorego zwierzęcia, która ma kontakt z uszkodzoną skórą lub błoną śluzową.

Jakich powikłań się obawiamy?
Wścieklizna jest chorobą nieuleczalną i w niemal 100% śmiertelną, dlatego bardzo ważne jest to aby nie dopuścić do jej rozwoju. W okresie wylęgania wścieklizny mogą nie występować żadne objawy. Zwykle objawy występują w trzech fazach: pierwsza to faza zwiastunów, następnie pojawia się faza neurologiczna (mózgowa lub porażenna), śpiączka i zgon.

Co robić gdy doszło do zranienia grożącego zakażeniem wścieklizną?
Nie ma konieczności wdrażania profilaktyki poekspozycyjnej gdy
• brak ran lub kontakt pośredni
• oślinienie zdrowej skóry

„Podstawowym elementem profilaktyki jest właściwe oczyszczenie rany. Zaleca się dokładne umycie miejsca ekspozycji (np. rany kąsanej, zadrapania, oślinienia) wodą z mydłem, a następnie jej zdezynfekowanie środkiem na bazie spirytusu” (Źródło)

Jeśli istnieje możliwość zastosowania 15-dniowej obserwacji weterynaryjnej u zwierzęcia można zaczekać z rozpoczęciem postępowania poekspozycyjnego do momentu, gdy wścieklizna zostanie u niego potwierdzona (jeśli początkowo nie występowały objawy choroby).

Pamiętaj, że obserwacja weterynaryjna może być przeprowadzona tylko w przypadku psa i kota.

Jeśli doszło do oślinienia uszkodzonej skóry, lekkiego pogryzienia i zadrapania
• objawy wścieklizny ujawniły się w trakcie obserwacji- należy niezwłocznie rozpocząć szczepienie po wystąpieniu objawów u zwierzęcia
• jeśli istnieje podejrzenie, że zwierzę jest chore, a w trakcie obserwacji nie zostanie to potwierdzone- należy niezwłocznie rozpocząć szczepienie a następnie przerwać po wykluczeniu choroby u zwierzęcia
• zwierzę prezentuje objawy wścieklizny, jest dzikie, nieznane lub nie ma możliwości jego zbadania- należy natychmiast rozpocząć szczepienie

Jeśli pogryzienia, zadrapania są głębokie lub doszło do oślinienie błon śluzowych
• objawy wścieklizny ujawniły się w trakcie obserwacji- należy niezwłocznie rozpocząć szczepienie oraz podać swoistą immunoglobulinę lub surowicę
• jeśli istnieje podejrzenie, że zwierzę jest chore, a w trakcie obserwacji nie zostanie to potwierdzone- należy niezwłocznie rozpocząć szczepienie oraz podać swoistą immunoglobulinę lub surowicę szczepienie a następnie przerwać po wykluczeniu choroby u zwierzęcia
• zwierzę prezentuje objawy wścieklizny, jest dzikie, nieznane lub nie ma możliwości jego zbadania- należy natychmiast rozpocząć szczepienie- należy niezwłocznie rozpocząć szczepienie oraz podać swoistą immunoglobulinę lub surowicę

Swoista immunoglobulina może zostać podana maksymalnie do 7. dnia po podaniu pierwszej dawki szczepionki przeciwko wściekliźnie.
W przypadku profilaktyki poekspozycyjnej wścieklizny procedura kwalifikacji do szczepienia przeciwko wściekliźnie oraz samo szczepienie jest prowadzone przez specjalistyczne poradnie chorób zakaźnych, a szczepienie jest bezpłatne.

Poekspozycyjny schemat szczepienia przeciwko wściekliźnie obejmuje 5 dawek
w: 0., 3., 7., 14. i 28. dniu.

„Szczepionka przeciwko wściekliźnie jest skuteczna nawet jeżeli opóźnienia szczepienia sięgają do pięciu dni. Jeśli osoba szczepiona opuści jedną z dawek, należy kontynuować serię szczepień i podać wszystkie zalecane dawki, zachowując zalecane odstępy czasowe” (Źródło)

U osób, które wcześniej zostały zaszczepione przeciwko wściekliźnie:

  • podaje się tylko 2 dawki przypominające szczepienia (co 3 dni)
  • nie trzeba podawać swoistej immunoglobuliny

9. WZW typu B

Jak można się zarazić?
Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest chorobą zakaźną, która głównie przenosi się przez krew. Może do tego dojść w sytuacji gdy ciągłość skóry zostaje przerwana, tzn. w trakcie różnego rodzaju zabiegów, pobierania krwi, operacji oraz podczas kontaktów seksualnych. Jeśli mama jest zarażona WZW B noworodek również może urodzić się chory.

Jakich powikłań się obawiamy?
Najpoważniejszym powikłaniem WZW B jest piorunujące zapalenie wątroby, które może doprowadzić nawet do śmierci. Poza tym w przebiegu WZW B mogą wystąpić powikłania pozawątrobowe, np. kłębuszkowe zapalenie nerek i zespół nerczycowy, polimialgia reumatyczna, krioglobulinemia mieszana, zapalenie mięśnia sercowego, zespół Guillaina i Barrégo.

Jak postąpić w sytuacji gdy istnieje ryzyko kontaktu osoby nieszczepionej z materiałem lub osobą zakażoną HBV?
1. Jeśli można zbadać potencjalne „źródło” zakażenia , tj. osobę w przypadku której istnieje ryzyko nosicielstwa HBV- należy oznaczyć u niej antygen HBsAg.
• Gdy wykluczono zakażenie HBV (HBsAg ujemny)
Osoba narażona (nieszczepiona) powinna otrzymać niezwłocznie 3 dawki szczepienia przeciwko WZW B
• Gdy potwierdzono zakażenie HBV
Osoba narażona powinna otrzymać niezwłocznie 3 dawki szczepienia przeciwko WZW B oraz immunoglobulinę

2. Jeśli nie można zbadać potencjalnego „źródła” zakażenia (np. w sytuacji przypadkowego zakłucia igłą na plaży, na trawniku, w śmietniku)
Osoba narażona powinna jak najszybciej otrzymać pierwszą dawkę szczepienia przeciwko WZW B oraz immunoglobulinę.

10. Grypa

Jak można się zarazić?
Grypa jest chorobą wirusową, która objawia się ostrym zakażeniem dróg oddechowych. Przenosi się przede wszystkim drogą kropelkową ale można zarazić się nią również przez kontakt ze skażonymi przedmiotami lub przez ręce osoby chorej.

Jakich powikłań się obawiamy?
Chociaż grypę kojarzymy głównie z objawami związanymi z układem oddechowym, musicie wiedzieć, że jej powikłania mogą dotyczyć wielu różnych narządów. W przebiegu grypy mogą pojawić się objawy dotyczące układu nerwowego (drgawki, zapalenie mózgu, ostre poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego), zapalenie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, sepsa i wstrząs septyczny lub rozpad mięśni szkieletowych. Pacjenci z chorobami przewlekłymi w momencie zachorowania na grypę mogą doświadczyć zaostrzenia choroby podstawowej (np. astmy, choroby wieńcowej, serca, wątroby, nerek, cukrzycy).

Jak postąpić z nieszczepionym dzieckiem po kontakcie z chorym na grypę?
Grypa dla każdego dziecka, a zwłaszcza najmłodszych, jest poważną chorobą, która może mieć ciężki przebieg i powodować groźne dla życia maluszka powikłania. Szczepionki przeciwko grypie, którymi aktualnie dysponujemy są dostępne już dla dzieci, które ukończyły 6. miesiąc życia.
Jeśli jednak dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko grypie a miało bliski kontakt z osobą , u której na podstawie objawów lub badań laboratoryjnych stwierdzono grypę- nie jesteśmy bezradni.
W takiej sytuacji możliwe jest zastosowanie poekspozycyjnej profilaktyki farmakologicznej lekiem przeciwwirusowym (oseltamiwir). Zaleca się, aby rozpocząć ją w ciągu 48 godzin po kontakcie z chorym. Dotyczy to dzieci które ukończyły 3 miesiąc życia. Decyzja dotycząca stosowania profilaktyki poekspozycyjnej u młodszych dzieci powinna zostać podjęta przez lekarza bardzo ostrożnie i indywidualnie dla danego dziecka.
Co ważne! W trakcie stosowania poekspozycyjnej profilaktyki farmakologicznej można jednoczasowo zastosować szczepionkę inaktywowaną przeciwko grypie!

Profilaktykę poekspozycyjną zaleca się również u dzieci, które były szczepione przeciwko grypie, jednak od szczepienia do kontaktu z osobą chorą minęło mniej niż 2 tygodnie.

U dzieci, które cierpią na niedobór odporności i BYŁY SZCZEPIONE przeciwko grypie również zaleca się profilaktykę poekspozycyjną grypy, ponieważ odpowiedź na podaną szczepionę może być w ich przypadku osłabiona.

Pamiętajcie jednak, że chociaż chemioprofilaktyka poekspozycyjna zmniejsza ryzyko zachorowania na grypę, nie chroni przed jej wystąpieniem w 100%.

Źródło

 

Medycyna nie jest doskonała i pewnie jeszcze długo nie będzie. Na szczęście wielu śmiertelnym chorobom zakaźnych możemy się już wymknąć dzięki szczepieniom ochronnym. Jeśli mimo wszystko nie jesteś przekonany do tego, że szczepienia są dobrodziejstwem nauki a choroby zakaźne wciąż istnieją nie chcę zmieniać tego na siłę. Chcę natomiast, żebyś wiedział, że w momencie gdy jednak twoje nieszczepione dziecko zetknie się z chorobą zakaźną, nie jest to sytuacja bez wyjścia. Wciąż możesz uchronić je przed zachorowaniem i powikłaniami. Mam nadzieję, że udało mi się przekonać Ciebie, że zamiast płakać nad rozlanym mlekiem…można i WARTO zadziałać!
Pozdrawiam
S. 🙂

 

Jeśli spodobał Ci się ten wpis daj znać!

Polub Dla Młodych Rodziców na facebooku!

Podziel się nim z innymi!

Zostaw komentarz!

To najlepsza motywacja do dalszego pisania dla Was 🙂

 

Zapraszam Cię również do lektury innych tekstów na moim blogu:

1.Mamo! Tato! Czy wiesz co należy się każdemu dziecku- bezpłatnie?! Świadczenia gwarantowane w opiece pediatrycznej

2.Uwaga, to ona– bostonka. Choroba dłoni, stóp i jamy ustnej

3.Giardia lamblia.Co to za stwór ?

 

Źródła
1. Postępowanie w przypadku kontaktu z chorym na chorobę zakaźną i profilaktyka epidemii w placówkach opieki zdrowotnej. Zalecenia amerykańskiego Komitetu Doradczego ds. Szczepień Ochronnych (ACIP).Immunization of health-care personnel. Recommendations of the Advisory Committee on Immunization Practices oraz Prevention and control of influenza with vaccines: recommendations of the Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP), 2010.
A. Shefer, W. Atkinson, C. Friedman i wsp. Morbidity and Mortality Weekly Report, 2011; 60 (RR-7): 1–45 oraz Morbidity and Mortality Weekly Report, 2010; 59 (RR-8): 1–64